ابوالقاسم فردوسی، شاعر نامدار و حماسه‌سرای بزرگ ایران، از برجسته‌ترین چهره‌های تاریخ ادبیات فارسی به شمار می‌رود. وی در قرن چهارم هجری قمری در روستای باژ، از توابع شهر طوس، چشم به جهان گشود. اطلاعات دقیقی از زندگی شخصی فردوسی در دست نیست، اما بر اساس منابع تاریخی، او از طبقه دهقانان بوده و پس از ازدواج، صاحب دو فرزند (یک پسر و یک دختر) شد که متأسفانه پسر خود را در دوران حیاتش از دست داد.

فردوسی از همان دوران کودکی به آموختن علم و ادب علاقه‌مند بود و در زمینه‌هایی همچون زبان فارسی و عربی، تاریخ، اسطوره‌ها و ادبیات کهن دانش گسترده‌ای کسب کرد. مطالعه آثار گذشتگان نقش مهمی در پرورش توانایی‌های ادبی او داشت.

شاهنامه، مهم‌ترین و ماندگارترین اثر فردوسی، حاصل حدود ۳۰ سال تلاش و سرایش این شاعر بزرگ است. این اثر ارزشمند، تاریخ اسطوره‌ای و حماسی ایران را از آغاز آفرینش تا پایان حکومت ساسانیان روایت می‌کند و نقش مهمی در حفظ زبان فارسی داشته است.

زمان دقیق درگذشت فردوسی به‌طور قطعی مشخص نیست، اما بر اساس روایت‌های معتبر، او در سال ۴۱۶ هجری قمری دار فانی را وداع گفت و در باغ شخصی خود در شهر توس به خاک سپرده شد.

آرامگاه فردوسی در استان خراسان رضوی، ۳۰ کیلومتری شهر مشهد، بخش توس، انتهای بلوار شاهنامه، بلوار بهارستان واقع شده است.

امکان بازدید از آرامگاه فردوسی  همه روزه به صورت زیر است :

• شش ماهه اول سال (فروردین تا شهریور): از ساعت ۸ صبح تا ۱۹:۳۰ عصر
• شش ماهه دوم سال (مهر تا اسفند): از ساعت ۸ صبح تا ۱۷ عصر

در مجموعه آرامگاه فردوسی، ساختمانی قرار دارد که به موزه فردوسی اختصاص یافته است. این فضا تا پیش از سال ۱۳۸۴ به‌عنوان محل استراحت و توقف گردشگران مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما با تلاش و پیگیری‌های دکتر بهروز احمدی، به موزه‌ای فرهنگی تبدیل شد.

آثار تاریخی و ارزشمند نگهداری‌شده در موزه فردوسی، از نظر موضوع و نوع، در چهار دسته اصلی طبقه‌بندی می‌شوند که هر یک بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی ایران را به نمایش می‌گذارند.